[ย้อนกลับ]


กระเช้าสีดา ( คนอ่าน 111159 คน) ( คนแสดงความเห็น 694 คน)

 


 


พรายไม้กับพรายน้ำ  เป็นภูตจำพวกหนึ่ง  ภูตนั้นคืออมนุษย์ 


มิใช่คน หรือสัตว์  ไม่มีใครเห็นตัว   แต่อาจสำแดงให้เราเห็นตัว


เป็นรูปคนได้   ภูตที่เป็นพรายไม้หรือพรายน้ำ


กล่าวกันว่ามีตัวเล็กจิ๋วสวยงาม  สามารถสำแดงให้เห็นตัวเป็นรูป


คนหรือรูปอะไรได้ต่าง ๆ  ทั้งให้ดีหรือให้ร้ายแก่มนุษย์ได้ด้วย


 มีนิสัยชอบเล่นสนุก  ประชุมร้องรำทำเพลงกัน  พรายไม้เป็นเพศชาย


 อยู่ตามต้นไม้ในป่า   พรายน้ำเป็นเพศหญิง และเป็นชาวน้ำ 


ทั้งพรายไม้และพรายน้ำชอบคนดี  ถ้าใครทำดี  เป็นต้นว่า  


มีใจเมตตากรุณา ช่วยเหลือผู้อื่นไม่เห็นแก่ตัวก็มาปรากฏให้


เห็นรูปอันน่ารัก สนทนาปราศรัยเป็นที่สนิทสนม…


         


วันหนึ่ง  หนูน้อย ขันทอง นพกุล  นึกว่าพวกพรายไม้


จะพากันมาเล่น   ขันทองเคยได้ยินว่า   พวกเด็ก ๆ หรือผู้ใหญ่ก็ตาม  


ไม่มีใครเห็นพรายไม้ได้เลย   แต่ขันทองคิดว่าถ้าตนเป็นเด็กดีมี


วัฒนธรรมตามแม่สอน   คงเห็นพรายไม้ได้สักคราวหนึ่ง 


แม่ขันทองสอนอยู่เสมอให้เป็นคนอารีต่อเพื่อน   รู้จักเกรงใจผู้อื่น เช่น 


ไม่ฉวยหยิบสิ่งของคนอื่นก่อนที่เจ้าของอนุญาตประพฤติตัวเป็นคนสุภาพ


 อยากได้อะไร  เมื่อเขาให้ก็ไม่โลภมาก  ขันทองทำตามแม่สอนจนชิน


เป็นนิสัยเป็นที่รักสุดสวาทของแม่


 


เวลาค่ำคืนเดือนหงาย   ถิ่นของพรายไม้สว่างกระจ่างแจ้ง 


พวกพรายไม้ได้มาประชุมกัน   ครั้นได้เวลาเล่นสนุก 


นางพรายน้ำแจกกระเช้าแก่พวกพรายไม้ตัวละใบ   พรายไม้ตัวสุดท้าย


ได้กระเช้าแล้วพูดแนะขึ้นว่า  ควรเล่นเก็บของใส่กระเช้าแข่งกัน  


ทุกรายตกลงว่าเป็นกีฬาที่แสดงความว่องไวอันสนุก   ลงท้าย


ผู้ชนะได้รางวัล   คือ จับคู่เต้นรำกับนางพรายน้ำ เจ้าของกระเช้า


ผู้สดสวยขันทองออกจากบ้าน  เดินพลางพูดพลางว่าจะเห็น


พรายไม้บ้างหรือไม่  เห็นแต่กระเช้าเล็ก ๆ กลิ้งเกลื่อนอยู่ 


กระเช้าเหล่านั้น  พวกพรายไม้ที่เล่นวิ่งเก็บของเลิกแล้วทิ้งไว้


กระจัดกระจายขันทองรู้สึกแปลกใจว่า  ใครเอากระเช้านิด ๆ


เหล่านี้มาจากไหน และชอบใจที่เป็นใบเล็ก ๆ น่าเอ็นดูมาก


ขณะนั้นเป็นเวลาที่เลิกการรื่นเริงแล้ว   พวกพรายไม้  พากันกลับ 


 ส่วนนางพรายน้ำผู้เรียบร้อย  ยังกำลังเดินไปเก็บกระเช้าเพื่อมิให้รกที่ 


ขันทองยิ่งประหลาดใจมาก  ที่เห็นกระเช้าลอยขึ้นเองทีละใบ 


แล้วลอยไปรวมกองอยู่แห่งหนึ่ง มีอาการเหมือนคนเก็บขึ้น  แต่ไม่


เห็นตัวคนเห็นแต่กระเช้ายกตัวขึ้นเอง  ความจริง นางพรายน้ำก็เดินไปเก็บ


ตามธรรมดา หากแต่ไม่มีใครเห็นตัวได้  คงเห็นกระเช้า  ขันทองคะเนว่า 


คงมีอะไรที่มายกกระเช้าขึ้นเป็นแน่  และอันนั้นคงเป็นพรายไม้  


ที่ตนแลไม่เห็นนิสัยของขันทองชอบช่วยผู้อื่น  จึงเดินไปช่วยเก็บ


กระเช้าตามดิน แล้วนำไปรวมที่กองจนหมด  และนั่งดูอยู่ 


ให้นึกอยากไปเล่นบ้าง แต่ก็ไม่กล้าหยิบฉวย  กลัวเจ้าของ   จะว่าเอา…


 


นางพรายน้ำชอบใจในความอารีและสุจริตของขันทอง  ขณะนั้น 


ขันทองรู้สึกเหมือนมีมือน้อย ๆ   เอาอะไรมาป้ายที่ตาเย็น ๆ


แล้วก็แลเห็นตัวนางพรายน้ำสูงสักห้าสิบเซ็นต์  ขนาดเท่าตุ๊กตา 


ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้า รูปร่างสะสวย หน้าตาหมดจด  แต่งตัวเหมือน


ขันทองทุกอย่างขันทองปราศรัยว่า “สวัสดี” แล้วพูดต่อไปว่า 


“ฉันเห็นจะเป็นคนดีนะ จึงแลเห็นท่านได้   แม่ฉันอ่านหนังสือพบเรื่อง


พรายไม้เล่าให้ฉันฟัง ฉันก็นึกอยากเห็นตัวเหลือเกิน 


เขาว่าต้องเป็นคนดีจึงจะเห็นพรายไม้ได้ นี่ฉันเห็นท่านแล้ว  ฉันก็เป็นคนดีนะ”


 


นางพรายน้ำบอกว่า  “หนูเป็นคนดีทีเดียว  มีน้ำใจอารี  ดีมาก และสุจริตด้วย


 ฉันชอบความอารีและความสุจริตของหนู  จึงทำให้หนูเห็นตัวฉัน 


ฉันไม่ใช่พรายไม้ พรายไม้เขาเป็นผู้ชาย   ฉันเป็นพรายน้ำ  เมื่อหนูเห็นฉันได้ 


ก็แลเห็นพรายไม้ทั้งหลายได้เหมือนกัน  แต่เดี๋ยวนี้พรายไม้กลับไปหมดแล้ว 


เหลือแต่ฉันเก็บกระเช้าอยู่”


 


ขันทองว่า “กระเช้านี้น่ารักจริง ๆ ท่านทำด้วยอะไร”


นางพรายน้ำตอบว่า  “ฉันไม่ได้ทำมันดอก   มันเป็นผลออกมาจากไม้


เถาชนิดหนึ่ง ผลนั้นเมื่อแก่  ตอนบนแยกเป็นหกกลีบ  แล้วก้านผลก็


แตกกระจายออกเป็นสาแหรกหิ้วกลีบเหล่านั้น”


 


ขันทองว่า “ดูรูปเป็นกระเช้าทีเดียว”


นางพรายน้ำเล่าต่อไปว่า “เดิมเป็นกระเช้า   มีเรื่องว่า เมื่อก่อนนานมาแล้ว   


นางสีดาถูกทศกัณฐ์อุ้มเอาตัวเหาะไป  กระเช้าของนางสีดาหลุดลงมากลางป่า  


กระเช้านั้นเป็นของวิเศษ   เทวดาเจ้าป่าเสียดายว่าจะหายไปเสีย  


จึงช่วยให้ออกรากงอกเป็นเถา   แล้วก็มีผลสืบตลอดมาจนถึงบัดนี้ 


เป็นที่ระลึกถึงนางสีดา”


 


ขันทองว่า “ขอฉันไปเล่นบ้างได้ไหม”


นางพรายน้ำว่า “ได้ซิ ที่รัก เชิญหยิบไปตามความพอใจ” ขันทองอยาก


ได้มาก ๆแต่เกรงใจเขา  แลดูตาพลาง  แล้วหยิบมาเพียงใบเดียว


 


นางพรายน้ำรู้ที   ยิ่งรู้สึกเอ็นดูขันทองมากขึ้น  หยิบส่งให้จนเต็มทั้งสอง


มือน้อย ๆ ของขันทอง  แล้วพูดชมว่า


 


“ขันทอง หนูเป็นคนดีมาก  มีความอารีช่วยเหลือผู้อื่น  มีใจสุจริต


ไม่เอาสิ่งของก่อนเจ้าของให้  ทั้งไม่โลภมาก  หนูดีพร้อมทุกอย่าง  ต่อไปนี้  


เมื่อถึงวันดีคืนดีเดือนหงายพระจันทร์เพ็ญเช่นนี้   หนูมาที่นี่อีกซิ 


ฉันจะทำให้หนูได้เห็นพวกพรายไม้มาประชุมกันเล่นรื่นเริง”


 


ทันใดนั้น  ขันทองรู้สึกว่า  นางพรายน้ำยกมือมาเช็ดตาของตน  


แล้วก็แลไม่เห็นนางพรายอีกต่อไป   และกองกระเช้าก็หายวับไปด้วย


 


ขันทองหิ้วกระเช้าเต็มสองมือ   กลับมาบ้านเล่าเรื่องให้แม่ฟัง  


แม่ดีใจที่ลูกเป็นคนพิเศษที่ได้เห็นนางพรายน้ำ   แล้วขอดูกระเช้า  


เมื่อพิจารณาดูแม่บอกว่า แสดงความเห็นเพิ่มเติม           อ่านความคิดเห็นอื่น ๆ